یادداشت/عطیما میررضایی:
گلستان برای فقیر بودن عذر ندارد؛ برای استفاده نکردن از ثروتهایش باید پاسخ داشته باشد.
جنگل، دریا، کشاورزی، گردشگری، مرز، تنوع فرهنگی و نیروی انسانی، مجموعهای از مزیتهایی هستند که بسیاری از استانها آرزوی داشتن حتی بخشی از آن را دارند.
اما چرا خروجی این ظرفیتها هنوز با انتظارات مردم فاصله دارد؟
مسئله را باید در فاصله میان «ظرفیت» و «تصمیم» جستوجو کرد.
هر ظرفیتی که بدون برنامه رها شود، دیر یا زود به فرصت از دسترفته تبدیل میشود.
گلستان نیازمند مدیریتی است که بتواند ظرفیتها را به زنجیره اقتصادی تبدیل کند؛ کشاورزی را به صنایع تبدیلی، گردشگری را به درآمد، دانشگاه را به نوآوری و موقعیت جغرافیایی را به تجارت پیوند دهد.
مشکل گلستان شاید این نیست که چیزی ندارد؛ مشکل این است که آنچه دارد هنوز به اندازه کافی به کار گرفته نشده است.
مردم حق دارند بدانند چرا پس از سالها سخن گفتن از مزیتهای استان، هنوز بخش قابل توجهی از این ظرفیتها در حد شعار باقی ماندهاند.
توسعه با شمردن داشتهها اتفاق نمیافتد.
توسعه زمانی آغاز میشود که برای هر داشته، یک برنامه و برای هر برنامه، یک نتیجه قابل سنجش وجود داشته باشد.