با توجه به مسئولیت سنگینی که بر عهده مدیر کل آموزش و پرورش استان گلستان است، عملکرد ایشان در دوره مدیریتشان باید همواره در پرتو معیارهایی چون عدالت آموزشی، کیفیت بخشی، شفافیت، مشارکت جامعه و اولویتبندی منابع سنجیده شود. در ادامه به برخی نقاط ضعف محسوس و قابل بهبود در عملکرد ایشان اشاره میشود:
⸻
نقاط ضعف
۱. کمبود شفافیت در تخصیص منابع و اولویتها
یکی از مسائل مکرر در استان گلستان، عدم تناسب بین رشد جمعیت دانشآموزی و زیرساختهای آموزشی است (مدارس، فضاهای آموزشی، امکانات). متأسفانه در گزارشها مشاهده میشود که گرچه مدیر کل به ضرورت افزایش تعداد فضاهای آموزشی تأکید کردهاند، اما تاکنون مشخص نیست که برنامههای دقیق، زمانبندی و تخصیص منابع لازم به چه صورتی بودهاند.
همچنین، استفاده از کمک خیرین برای تأمین زمین یا ساخت مدارس مطرح شده است، اما مدیریت استان باید در کنار این مشارکت، راهکارهایی برای تأمین منابع دولتی و بودجههای پایدار پیدا کند تا آموزش و پرورش به وابستگی به خیّرین کاهش یابد.
۲. رویکرد فرهنگی و تربیتی بدون توازن با نیازهای آموزش علمی آقای نظری برای فعالیتهای آموزش و پرورش در گلستان تأکید بر پیوست فرهنگی داشتهاند و گفتهاند که هر فعالیت باید رویکرد دینی و قرآنی داشته باشد. این نگاه اگرچه از نظر تربیتی قابل احترام است، اما گاهی باعث شده است که تمرکز بر سایر نیازهای آموزشی مثل مهارتهای فنّی یا تفکر انتقادی کمتر دیده شود.
همچنین، نگرانیهایی وجود دارد که رویکردهای مذهبی یا تربیتی غالب، گاهی با نیازهای روز مدرسه و اولویت خانوادهها یا دانشآموزان در تناقض باشد، به خصوص وقتی امکانات آموزشی پایین است. این وضعیت میتواند منجر به احساس فاصله و ناکارآمدی شود.
۳. عدم تطابق میان شعارها و اجرا مدیر آموزش و پرورش گلستان بارها اعلام کردهاند که عدالت آموزشی از اولویتهاست و هیچ دانشآموزی به خاطر وضعیت مالی از تحصیل بازنماند. اما در بخشهایی هنوز گزارشهایی وجود دارد که مدارس در برخی مناطق روستایی یا محروم به امکانات اولیه مانند کلاس مناسب، گرمایش یا سرمایش، تجهیزات آموزشی استاندارد دسترسی ندارند.
همچنین، طرحهایی مانند ساماندهی معلمان پایه اول یا دورههای توانمندسازی معلمان عمدتاً در بخش شعار و اعلام دیده شدهاند؛ اما تأثیر عملی و ملموس آنها در سطح مدارس هنوز جای کار دارد.
۴. مسائل زیرساختی و تأخیر در پاسخدهی به رشد جمعیتی استان گلستان با افزایش تعداد دانشآموزان روبروست، ولی ساخت مدرسه و تأمین فضای آموزشی مطابق با این رشد، عقبتر مانده است.
مخصوصاً در شهرهایی با تراکم زیاد یا در مناطقی که مهاجرت به آنها زیاد است، کمبود زمین برای ساخت مدرسه گزارش میشود. این موضوع نه تنها کیفیت آموزش را تحت تأثیر قرار میدهد، بلکه بر انگیزه معلمان و دانشآموزان و احساس عدالت نیز تأثیر منفی دارد.